بیماری کزاز چیست؟ علایم و درمان بیماری کزاز



نام دیگر بیماری کزاز, اطلاعاتی درمورد بیماری کزاز

بیماری کزاز

 

همه چیز درباره بیماری کزاز

کُزاز یا تتانوس نوعی بیماری عفونی است که به سبب سم باکتری بی‌هوازی گرم مثبت کلوستریدیوم تتانی پدید می‌آید و با اسپاسم‌های دردناک متناوب ماهیچه‌های اسکلتی که معمولاً از آرواره شروع شده و به سایر نقاط بدن سرایت می‌کند، مشخص می‌شود.

کزاز چیست؟

کزاز یک بیماری جدی است که توسط سم باکتریایی ایجاد می شود و بر سیستم عصبی شما تأثیر می گذارد و منجر به انقباضات دردناک عضلانی ، به ویژه عضلات فک و گردن می شود. کزاز می تواند در توانایی تنفس شما اختلال ایجاد کرده و زندگی شما را تهدید کند. کزاز معمولاً به نام "تتانوس" شناخته می شود.

 

به لطف واکسن کزاز ، موارد کزاز در مناطق کشورهای پیشرفته نادر است. اما این بیماری همچنان تهدیدی برای کسانی است که هنوز واکسیناسیون خود را به روز نمی کنند. این در کشورهای در حال توسعه بیشتر دیده می شود.

هیچ درمانی برای کزاز وجود ندارد. تمرکز درمان بر مدیریت عوارض تا زمان برطرف شدن اثرات سم کزاز است.

 

علائم بیماری کزاز

علائم و نشانه های کزاز در هر زمان و از چند روز تا چند هفته پس از ورود باکتری های کزاز از طریق زخم به بدن شما ظاهر می شود. متوسط ​​دوره نهفته هفت تا 10 روز است.

 

علائم و نشانه های رایج کزاز عبارتند از:

اسپاسم و سفتی در عضلات فک (تریسموس)

 سفتی عضلات گردن

 مشکل در بلعیدن

 سفتی عضلات شکم

اسپاسم های دردناک بدن به مدت چند دقیقه به طول می انجامد ، که به طور معمول در اثر وقایع جزئی ایجاد می شود.

 

علائم و نشانه های احتمالی دیگر عبارتند از:

• تب

 تعریق

 فشار خون بالا

 ضربان قلب سریع

 

نام دیگر بیماری کزاز, اطلاعاتی درمورد بیماری کزاز

علایم بیماری کزاز

 

چه موقع برای بیماری کزاز به پزشک مراجعه کنیم؟

اگر در طی 10 سال گذشته اقدام به تزریق واکسن کزاز نکرده اید ، یا زخم عمیق یا کثیفی دارید و از 5 سال قبل تاکنون تزریق واکسن نداشته اید ، به پزشک مراجعه کنید. اگر از زمان دریافت آخرین واکسن خود مطمئن نیستید ، واکسن دوباره دریافت کنید.

 

علل ایجاد واکسن کزاز

کزاز توسط سمی ساخته شده توسط هاگ ​​باکتری ها ، کلستریدیوم تتانی ، موجود در خاک ، گرد و غبار و مدفوع حیوانات ایجاد می شود. هاگ ها وقتی وارد زخم گوشتی عمیق می شوند ، تبدیل به باکتری می شوند که می توانند یک سم قوی ، تتاناسپاسمین تولید کنند. این سم باعث ضعف اعصاب کنترل کننده عضلات (نورون های حرکتی) شما می شود. این سم می تواند باعث سفتی و اسپاسم عضلات - علائم و نشانه های اصلی کزاز شود.

 

تقریباً همه موارد کزاز در افرادی رخ می دهد که هرگز واکسینه نشده اند یا در بزرگسالانی که دوره های 10 ساله خود را تزریق نکرده اند. بیماری کزاز واگیردار نیست.

 

عوامل خطر ابتلا به کزاز

موارد زیر احتمال ابتلا به کزاز را افزایش می دهد:

عدم واکسیناسیون یا به روز نگه نداشتن دوره های علیه کزاز

 جراحتی که باعث می شود باکتری کزاز به زخم وارد شود.

 ورود جسم خارجی مانند میخ یا ترکش

 

کزاز از موارد زیر نیز ایجاد می شود:

 سوراخ کردن بدن ، تاتو و داروهای تزریقی

 زخم گلوله

 سوختگی

• زخم های جراحی

• مصرف داروی تزریقی

• گزش حیوانات یا نیش حشرات

• زخم آلوده

• عفونت های دندانی

• ناف آلوده در نوزادان متولد شده از مادرانی که واکسینه نشده اند.

 

نام دیگر بیماری کزاز, اطلاعاتی درمورد بیماری کزاز

اطلاعاتی در مورد بیماری کزاز

 

عوارض بیماری کزاز

هنگامی که بیماری کزاز به انتهای عصب شما متصل شد ، حذف آن غیرممکن است. بهبودی کامل از عفونت کزاز نیاز به رشد انتهای عصب جدید دارد که ممکن است چندین ماه طول بکشد.

 

عوارض عفونت کزاز ممکن است شامل موارد زیر باشد:

 شکستگی استخوان : شدت اسپاسم ممکن است باعث شکستگی ستون فقرات و استخوان های دیگر شود.

 

انسداد شریان ریه (آمبولی ریوی): لخته خونی که از جای دیگری در بدن شما سفر کرده است می تواند شریان اصلی ریه یا یکی از شاخه های آن را مسدود کند.

 

 مرگ: اسپاسم عضلانی شدید (کزاز) ناشی از کزاز می تواند تنفس شما را مختل یا متوقف کند. نارسایی تنفسی شایع ترین علت مرگ است. کمبود اکسیژن همچنین ممکن است باعث ایست قلبی و مرگ شود. ذات الریه دلیل دیگر مرگ است.

 

نام دیگر بیماری کزاز, اطلاعاتی درمورد بیماری کزاز

زمان تزریق واکسن کزاز

 

جلوگیری از بیماری کزاز

با واکسیناسیون می توانید به راحتی از کزاز جلوگیری کنید.

 

 سری واکسن های اولیه

واکسن کزاز معمولاً به عنوان بخشی از واکسن های دیفتری و کزاز و سیاه سرفه (DTaP) به کودکان داده می شود. این واکسیناسیون از سه بیماری محافظت می کند: گلو و عفونت تنفسی (دیفتری) ، سیاه سرفه و کزاز.

 

واکسن DTaP پنج سری است که به طور معمول در بازو یا ران به کودکان در سنین تزریق می شود:

- 2 ماه

- 4 ماه

- 6 ماه

- 15 تا 18 ماه

- 4 تا 6 سال

 

واکسن تقویت کننده کزاز

تقویت کننده واکسن کزاز به طور معمول در ترکیب با تقویت کننده واکسن دیفتری (Td) تجویز می شود. در سال 2005 ، واکسن کزاز ، دیفتری و سیاه سرفه (Tdap) برای استفاده در نوجوانان و بزرگسالان زیر 65 سال تأیید شد تا از ادامه محافظت در برابر سیاه سرفه نیز اطمینان حاصل کند.

 

توصیه می شود نوجوانان دوز Tdap ، ترجیحاً بین سنین 11 تا 12 سال و پس از آن هر 10 سال یک تقویت کننده Td دریافت کنند. اگر هرگز دوز Tdap دریافت نکردید ، آن را به جای دوز تقویت کننده بعدی Td جایگزین کنید و سپس با تقویت کننده های Td ادامه دهید.

اگر در کودکی واکسینه نشده اید ، در مورد واکسن Tdap به پزشک مراجعه کنید.

 

تشخیص بیماری کزاز

پزشکان کزاز را براساس معاینه فیزیکی ، سابقه پزشکی و ایمن سازی و علائم و نشانه های اسپاسم عضلات ، سفتی و درد تشخیص می دهند. تست های آزمایشگاهی به طور کلی برای تشخیص کزاز مفید نیستند.

 

نام دیگر بیماری کزاز, اطلاعاتی درمورد بیماری کزاز

راههای درمان بیماری کزاز

 

درمان بیماری کزاز

هیچ درمانی برای کزاز وجود ندارد. درمان شامل مراقبت از زخم ، داروهایی برای کاهش علائم و مراقبت های حمایتی است.

 

مراقبت از زخم

برای جلوگیری از رشد باکتری کزاز ، تمیز کردن زخم ضروری است. این شامل حذف خاک ، اشیا خارجی و بافت مرده از زخم است.

 

داروها

• آنتی توکسین : پزشک ممکن است یک آنتی توکسین کزاز مانند گلوبولین ایمنی کزاز به شما بدهد. با این حال ، آنتی توکسین می تواند فقط سمی را که هنوز به بافت عصبی پیوند نخورده خنثی کند.

 

• آنتی بیوتیک ها: همچنین ممکن است پزشک برای مقابله با باکتری های کزاز ، آنتی بیوتیک به شما از راه خوراکی یا تزریق بدهد.

 

 واکسن : همه افراد مبتلا به کزاز به محض تشخیص بیماری باید واکسن کزاز را دریافت کنند.

 

 آرامبخش : پزشکان معمولاً از داروهای آرامبخش قوی برای کنترل اسپاسم عضلات استفاده می کنند.

 

• داروهای دیگر : داروهای دیگری مانند سولفات منیزیم و برخی مسدود کننده های بتا ، ممکن است برای تنظیم فعالیت غیر ارادی عضلات مانند ضربان قلب و تنفس استفاده شود. از مورفین ممکن است برای این منظور و همچنین آرام بخش استفاده شود.

 

 درمان های حمایتی

اگر به یک عفونت شدید کزاز مبتلا هستید ، اغلب باید در یک بخش مراقبت های ویژه بمانید. از آنجا که آرامبخش ها می توانند تنفس را کند کنند ، ممکن است شما به طور موقت به یک دستگاه تنفس نیاز داشته باشید.

 

گردآوری:بخش سلامت بیتوته 

 

کالا ها و خدمات منتخب

    تازه ترین مطالب سلامت(بیماری ها، پیشگیری، داروها، تغذیه، پزشکی آنلاین و...)

      ----------------        سیــاست و اقتصــاد با بیتوتــــه      ------------------

      ----------------        همچنین در بیتوته بخوانید       -----------------------